من به این کوچه بی پنجره عادت کردم

   با  نفسهای عمیق 
                                      از ته دل

گاه گاهی سرکی باید زد

به پس پرده این بی صاحب(دل)

                و، سفری باید

تا سر کوچه بی پنجره وهمسایه.

                                                                   بدرود

  بادرود

                         هفتم ماه مهر

       زاد روز بدنیا آمدن

          کوروش کبیر

  افتخار    ایرانیان    مبارک 

                 باد 

                       بدرود

   بادرود

کوهمیان

هی آدملر سلام

نمیدانم ایندپه چی شدی که ارباب خیلی ناراحت بودی واصلآ نمیگفتی که کاغذ و قلم بیاری و بنویسی من هم که جرآت نداشتی که بگی!!!!! اما گشتم دور و برش که شاید پهمیدی هی نشد که نشد، تا امروز که گفت بیک محمد روچکه و کاغذ بیاردیگه خسته شدم . من هم که مثلی برق و باد رفتم و آوردی پقط قبلش با کلی خجالت و رودر باستی وکمی هم ترس دلی زدی به دریا و گفتی که ای ارباب ایندپه چرا اینجوری شد و دیر!!!!؟ یوواش یوواش این که شنیدی کله بلند کرد و با چشمای سبزش به من نگاه کردی و با ناراحتی و اندوه گفتی که ای بیک محمد همینکه خبرنداری غم نداری با این اینترنت که هر دم زورش کم وزیادمیشه و هی قطع ووصل میشه و تازه امکانات مخابرات محل ما هم پر سرعت نمیشه !!خجالت میکشی که مردم را دردسر بدی و یک کامنت هم نتوانی بذاری و یک پست جدید ، ولی من کامنت ندانستی چی میشه پقط گفتی درسته!!!!. 

آره ، گفت که میخوای ایندپه از کوهمیان بنویسی رفته سراغ آدملر کوهمیانی(ولی من میدانی آدملرکوهمیان همون شوراها و دهیار و بقیه اطلاعات ندارن )    اما، میدانی رفته سراغ کسای دیگه و حالا میخواد بنویسی:

اول علت نامگذاری کوهمیان:

روستای کوهمیان در بخش مرکزی شهرستان آزادشهر در ابتدای جاده شاهرود (خوش ییلاق) در 7 کیلومتری جنوب شرقی شهر آزادشهر درست در پای بخشی از رشته کوه البرزودردامنه ارتفاع کوهفاره کوه،یا گهواره کوه شاید هم کفار کوه که فعلآسندی در چرائی نامگذاری این کوه در دست ندارم قرار گرفته است و در سمت غرب و شرق این رشته کوه ارتفاعاتی با نامهای متنوع ، سورکش ، قلیان کش ، امام موسی و........از جنوب به سمت شمال آمده و در نقطه ای از شمال همدیگر رو در بر گرفته و تنگه ای درست شده که مدخل ورودی روستا است و روستا هم در مرکز این دره یا چاله یا کاسه قرار  گرفته که شاید به دلیل همین در احاطه کوه های اطراف بودنش نام کوهمیان بر آن نهاده اند . یعنی محلی که در میان کوه قرار گرفته

بدرود

        بادرود

اولی صبحی بودی که حاجی صدا کرد بیکچه بیا بالا ،

  بادرود

بادرود

زیبا و دیدنی در قعر صحرا

بدرود

بادرود

     مبعث رسول مرحمت وبعثت دین حنیف

      و رحمت بر مومنین  و  تمامی  انسانها

                        مبارک باد . 

                                                  بدرود

از اینکه مطلب جدید ندادم هم خیلی ناراحتم وهم خیلی کلافه آخه نمیخوام بد قول و قرار و احیانآدروغگو بحساب بیام قسم نداره اما شبهاست که خواستم یکی دوتا عکس آپلود کنم نشد که نشد نمیدانم به کی بگم واز کی گله کنم ،اما اطلاع بدهم که آقای دهیار کوهمیان عازم یک بازدید یکروزه با گروهی همراه تور از جشنواره گلهای شقایق در منطقه حسین آباد کالپوش از استان سمنان میباشد که گزارش تکمیلی و تفصیلی آنرا خواهیم داد .

                                                                   بدرود

بادرود

خیلی ناراحت بودی:که سال 88 تمام شدی و از کوهمیان خیلی کم گفتی ،

راستی سال نوئی مبارک بولسون.

این ارباب که ما میشناسی توی کله یک چیزهائی داره که تا حالا به ما نگفتی ، عیبی نداری!! آخرش میگی !بله اماپکرمیکنی که امسال میخوای بیشتر در باره کوهمیان بگی،آخرپارسال هی گفتی که : کوهمیان قشنگ است ، زیبا است ، ال هست بل هست ، مردمی خوبی داری، هنوز ده زنده است ، هنوز بعضی از خانمهای قدیمی لباس سنتی می پوشند ، هنوز بعضی وقتها بوی نون محلی و آتیش تنور هست ، هنوز بوی گاو و گوسفند و تازگیها هم شتر مرغ هست ،هنوز شیر تازه گاو وکشک گوسفند و روغن محلی توی این ده گیر میاد ،هنوز طبیعت اطرافش بکر هست، هر چند همین الان اره موتورها دارند کار میکنند و سود جویان دارند داخل جنگل جاده میزنند ،به کجا میخواهند برسند !!؟نمیدانم !!!!!! اما خدا نکند اینجا رو هم مثل جنگل ابر و پارک ملی گلستان که برای جاده جنگل های بکر رو خراب کردند !!! این دو وجب جنگل رو هم نابود کنند!!! ای بابا ما رو چه به این کارها ، مملکت که هم سازمان جنگلها داره و مدیر کل جنگلها داره و ناظر طرح و جنگل داره و قرق بان داره !! باز در پارک ملی گلستان و جاده ابر و جنگل کوهمیان ، درختهای سرخه دار و بلوط و شمشاد در حال انقراض رو میبورند و می برند!!!!!! به کی بگیم ؟!!!! ظاهرآ ، البته که آنچه به جائی نرسد فریاد است !!!!!!!                                                                                                    قابل توجه:...............................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ای بگذریم بیائیم کوهمیان : این حاجی از بس که درخت درخت میکنه و جنگل جنگل میگه ما هم ظاهرآ داریم ویروسش رو میگیریم ،شاید هم گرفته باشیم و خبر نداری !!!!!!

بله بگذریم بیاییم کوهمیان و از اینجا شروع کنیم که سال 89 قراره به معرفی کوهمیان ، مردم کوهمیان ،فرهنگ کوهمیان ، تاریخچه کوهمیان ، طبیعت کوهمیان و موقعیت کوهمیان و شورای کوهمیان و اقتصاد کوهمیان و جوانان کوهمیان و ........................کوهمیان بپردازیم و هر کس هم هر چی میدانی به من بگه و بده من هم از مواندس می خوای که اونو توی وب لاگ بنویسی از همه کوهمیانیها میخوای که کمک کنند. خوش آنا .

.                                                                                                           بدرود

    درد دلهای بیک محمد (۴ـب) 

بادرود

تلالو و شعاع آفتاب کم کم داشت از روی شهر بسطام دامن میکشید و سیاهی شب با سیاهی بیرق های حسینی در آغوش هم میرفتند که به قصد عتبه بوسی پیر خرقان ، عارف ربانی ، شیخ ابوالحسن خرقانی به راه افتادیم . تا خرقان نزدیک بیست کیلومتر راه بود . شب پر ستاره ای ما را همراهی میکرد و چشمک ستاره ها بود که چشمان ما را به سوئی میکشانید . سکوت دشت و کوهستان با حال و هوای پر ابهت پیر بسطام عجین شده و ما را در خود فرو برده بود.اتومبیل در سیاهی شب ،سرنشینان خود را به سوی آینده میبرد.به سوی خرقان پر نور و سرور.

در همین احوال بودیم که آقا فری نا خود آگاه گفت : اینجا مثل فیلم تایتانیک است، که یکباره داخل ماشین از صدای شلیک خنده آذر و حاجی منفجر شدو هر چه رشته بودیم پنبه شد و انگار نه انگار که در سفر زیارتی و روحانی هستیم . مهندس فری هم که تازه متوجه شده بود که چی گفته .از خنده بیهوش شد و وقتی سرحالآمد گفت : منظورم اینه که دریای بایزید خیلی پر طوفانه.

ساعت 5 وقت اذان بود ، حدود ساعت 6 به درگاه شیخ ابوالحسن بوسه ارادت زدیم ، جز ما دو زائر دیگر هم آنجا حضور داشتند؛ یکی خانواده ای با دو فرزند ودیگری دل سوخته ای تنها.

عطر مشک آبیز و دل انگیزصحن ،رایحه بهشت عشق را به زائران هدیه میداد .

ابوالحسن در هزاره قبل میزیست و بایزید تقریبآ قرن و اندی پیش از او و در طی این قرون روح بلند این دو عارف نامدار ایرانی الهام بخش دلهای رهروان طریقت و جانهای طالبان حقیقت بوده است .            طالب مراد ندیده ای که پیر طالب او بود.!!!!!!!!!!

هر یک به زاویه و کنجی در فکر و ذکر و مناجات نشستیم .آقا فری هم کبوتر حرم شده بود هر لحظه بر گوشه ای مقام داشت ،جسمش در جائی بود و جانش در جائی دیگر از این سو به ان سو می گشت گفتمش :هر دانه اینجا دام توست .!!!!!!!!!!!!

فری : آره داشتم نوشته های روی دیوار  مرقد شیخ ابوالحسن  را  میخواندم .  خصوصآ  آن  جمله  که   فرموده اند :

                  هر آنکه درین سرای در آید،

فکر کنم این کلام شیخ همان دانه ای است که سرگشتگان وادی طلب را به کمند مهر خود گرفتارمیکند.

حاجی:ما که چایمان رو خوردیم و نفسی تازه کردیم اگر اجازه دهید ماجرای این سفر را برای بیک ممد زودتر به پایان ببرم تا شامش نسوزد.

بیک ممد :من جانم سوختی ،شام را چه کار ؟حاجی بقیه را بگو، هنوز شام آماده نشدی ،مواندس فری هم گرسنه نشدی.

حاجی:برنامه داشتیم شب رادرخرقان بمانیم،هماهنگی قبلی با آقای قاسمی متصدی بقعه و بارگاه حضرت شیخ هم شده بود، اما چه قصه که تدبیربا تقدیر موافق نگردید و زائر سعادتمندی قبل از ورودمان به خرقان ، بساط خلوت خود و همراهان را در تنها اطاق موجود در جوار مزار گسترده بود و ما در عجب از اینکهتمام بضاعت مان در مهمانداری خصوصآ آنهم در بعضی بقاع متبرکه همین است و بس !!!!!!

حضورمان در خرقان اندکی بیش از 2 ساعت بطول انجامید،دو ساعتی که هم یک لحظه و هم یک عمر بود،همجواری و اعتکاف در چنین مکانهائی اگر با شوق طلب و ذوق نیاز و خلوت دل همراه شود کاری میکند کارستان.

با اجازه از حضرت ابوالحسن بارگاهش رابدرود گفته و به سمت کوهمیان حرکت کردیم.در گردنه خوش ییلاق به بوران بی سابقه ای برخوردیم که امکان حرکت هر اتومبیلی چه کوچک چه بزرگ را سلب کرده بود . به مکافات و با سلام و صلوات از آن عبور کردیم و الان جناب بیک محمد با گرسنگی تمام در خدمت شماهستیم.

بیک ممد : هی هی چه مسافرتی بودی ، خیلی دلم می خواست من و گلیجه هم بودی . آخه اهل سنت خیلی بایزید و شیخ ابوالحسن را دوست داری و همیشه به زیارت میری . الان که شب از نیمه گذشته ، برای خود دعا میکنی که به زیارتشان بروم. حاجی رها که شام را خورد خسته بود جلوی تلویزون لم داد تا پیلم ببیند. مواندس فری رفت حمام و غیاث و آذر هم بقل شومینه نشستند و سیقار کشیدند . من خیلی خسته بودی ، خواستم بخوابی ، دیدم آذر آقا آرام آرام مشغول شعر خواندن است. خوشم آمد ، کمی گوش دادی و بعد بی سر و صدا برای خوابیدن از اتاق خارج شدی. شعر آذر این بود.

      کیست این پنهان مرا در جان و تن                     کز زبان من همی گوید سخن

      این که گوید از لب من راز  کیست                      بنگرید این صاحب آواز  کیست

      درمن این سان خودنمائی میکند                        ادعای      آشنایی      میکند

      کیست این گویا  و  شنوا در  تنم                        باورم  یارب  نیاید  کین    منم

      متصل تر  با  همه  دوری  به  من                        از نگه با چشم و ازلب باسخن

           خوش پریشان بامنش گفتارهاست     در پریشان گوییش اسرارهاست .!!!!

                                                                      بدرود

          بادرود

                                            پیشاپیش و همراه با نوروز این عید باستانی

                                                             لطفا نظر بدهید

                                                                                                                        بدرود